Chris J. van Geel. Met het werk van deze bijzondere dichter, die ook kunstenaar was, houd ik me al lang bezig. Zijn poëzie is toegankelijk, maar tegelijkertijd kun je zoveel meer lezen in wat hij schrijft als je weet dat hij ook beeldend kunstenaar was die in zijn poëzie ook aandacht had voor wie hem voorgingen in taal en beeld. Geen radicale vernieuwer die vanaf nul wilde beginnen, maar een kunstenaar met humor, die graag zijn eigen weg bewandelde. Dat hij daarbij altijd sterke vrouwen aan zijn zijde had, is geen toeval.

Dit gedicht is een van zijn vroege verzen, waarin zijn blik op de alledaagse werkelijkheid jou eerst laat ervaren wat dat geluk is, hoe het voelt, maar bij een tweede keer lezen je ook de werkelijkheid nog eens opnieuw laat bekijken.

Wassend water immers is iets anders dan wanneer het water gewassen is: het lijkt bijna een flauwe woordspeling, maar niets is minder waar: wie dit gedicht gelezen heeft, ziet volgende keer hoe die enorme regenbui het water niet alleen doet stijgen, maar ook ververst, vernieuwt. Dat is ons geluk, zegt Van Geel eigenlijk, het geluk om steeds opnieuw te mogen zien en tegelijk vanuit die kracht stevig te mogen staan: dat zijn de versteende stenen in dat water. Bij alles wat beweegt is stilstand voorwaarde om te kunnen zien wat werkelijk vernieuwt.